In de herfst van 2024 deed ik een geweldige trektocht door de Himalaya. Na deze trek moesten we met een taxi naar Besisahar over vreselijk slechte wegen. Reizen is niet altijd glorieus, en deze taxirit was hels. Zeker omdat ik net een heerlijke trek door de natuur had gemaakt. Achteraf blijken dit echter vaak de ervaringen die je bijblijven, en gelukkig is het menselijke brein zo bedraad dat je je deze ervaringen een pak positiever herinnert. De locals in de taxi doorstonden deze beproeving zonder klagen, maar ik kon het even niet meer aan. De avond dat ik dit neerschreef was er geen graantje positiviteit meer in mijn lijf te vinden. Ik moest deze verschrikkelijke ervaring van mij afschrijven. Dit is wat die avond uit mijn pen vloeide…
“De putten bevatten af en toe een stuk weg”
Ik heb onmiddellijk een hekel aan de chauffeur die ons drie uur lang door de bergen zal rijden in zijn 4×4. Hoewel hij diegene is die een kwartier te laat is maakt hij me duidelijk dat ik moet voortmaken. Nerveus toetert en gebaart hij naar alle omstaanders, terwijl hij roept naar de mensen op de achterbank en tegelijk de telefoon opneemt. Hij drinkt z’n flesje cola leeg en zwiert het uit het raam naar buiten: de struiken in.
De putten bevatten af en toe een stuk weg. Dat is natuurlijk een uitnodiging om zo snel mogelijk te racen naast de vervaarlijke afgerond. Ik hoop dat hij z’n spiegel eraf rijdt maar jammer genoeg slaagt hij er telkens in een centimeter of twee naast de rotsen te blijven.
Ik voel me een sok in een wasmachine, een stukje metaal in een MRI-scanner, een krop sla in de slazwierder.
Ondertussen ben ik in gedachten mijn testament aan het opstellen. Angst voor de dood heb ik niet meer, niets kan erger zijn dan dit. Ik overweeg euthanasie op basis van ondraaglijk lijden, maar kom al gauw tot de conclusie dat de procedure te veel tijd in beslag zal nemen.
In Nepal is er blijkbaar een wet is die bepaalt dat wanneer je over ’s werelds gevaarlijkste wegen rijdt je altijd minstens één gsm in de hand moet houden om berichten te typen of te bellen. Twee gsm’s tegelijk bedienen terwijl je over de gevaarlijkste stukken rijdt is slechts een aanbeveling, die onze chauffeur trouw opvolgt.
Ik HAAT deze rit. IK HAAT HET!
Ik voel drie uur lang moordlust en ik voel me misselijk, ik voel emoties waarvan ik niet wist dat het menselijk lichaam ertoe in staat was.
En dan is het voorbij. Asfalt. Hemels asfalt. We zijn aangekomen in Besisahar.
P.S.: België en Thailand: nooit zal ik nog klagen over de staat van jullie wegen.