Ik heb een oude Nissan Interstar camionette omgebouwd tot camper. Dit is het verslag van mijn reizen…
Lees hier de eerste post in deze reeks.
Krakau
26 tot 29 juli 2026
Vandaag ga ik naar Polen. Het is het 50ste land dat ik bezoek! Die twee keer dat ik al even de grens over stak toen ik in Krkonose was tel ik even niet mee.
In de late namiddag kom ik aan in de buurt van Krakau. Via de app park4night vind ik een plekje aan de rivier waar het heel erg druk is overdag maar ’s nachts is het er rustig. Het is zondag, en de locals komen hier genieten van de zon en het water. Ik parkeer me in de straat tussen alle andere auto’s en ga een drankje drinken op het terras aan het water. Wanneer ik anderhalf uur later terug naar m’n camper ga merk ik op dat alle auto’s die geparkeerd staan in de straat een wielklem hebben gekregen, inclusief mijn Interstar. De politie is nog aanwezig. Ik merk het bord met het parkeerverbod nu pas op en stap op de agenten af. Ze zijn vriendelijk, maar kunnen geen woord Engels. Leve de technologie! Met behulp van een vertaalapp vertelt hij me dat ik ongeveer 30 euro boete moet betalen en een punt op mijn rijbewijs krijg. Ik betaal de boete en de wielklem wordt verwijderd. Ik excuseer me via de app en wens ze nog een fijne dag toe. Ze doen gewoon hun werk, er is geen reden om onvriendelijk te zijn…
Ik verplaats mijn camper en plaats hem op een prachtig plekje naast de rivier. Tegen de avond loopt het helemaal leeg en ik geniet van de rust en het kamperen naast het water.
De volgende dag rij ik naar Krakau zelf, en ik parkeer me op een plek waarvan ik denk dat ze net buiten de lage-emissie-zone ligt.
Ik ben in Krakau om vrienden uit Koh Tao te bezoeken. Het is echt een fijn weerzien met Pjotr en Hédia. Ze tonen met de goedkope goede restaurants en fijne café’s, en geven me een rondleiding door de stad. Samen bekijken we de zonsondergang vanop een heuvel. De warme kleuren van het gouden fotografie-uur dalen neer over de stad.
Het is heerlijk om door de bewoners van een stad rondgeleid te worden, je komt op plekken die je niet verwacht. De volgende dag kookt Pjotr nog een heerlijke Poolse maaltijd voor ons.
Krakau is een fijne stad, zo’n beetje het Brugge van Polen. Bij goed weer is het er over de koppen lopen, en dat is terecht. De stad ademt geschiedenis. Overal zijn er statige mooie oude gebouwen, je voelt je soms echt terug in het verleden gekatapulteerd. Ik kan alleen maar aanraden om Krakau te bezoeken, maar misschien kan je best juli en augustus vermijden vanwege de drukte.
Lage emissiezones blijken ondertussen mijn Nemesis te zijn. Ik probeer er alles aan te doen om ze te vermijden. Ik gebruik twee apps: Green Zones voor een overzicht van alle LEZ’s en TomTom voor navigatie (je kan “Milieuzones vermijden” aanvinken). Tot nu toe heeft dit zeer goed gewerkt, maar Krakau heeft recent haar LEZ uitgebreid en de apps zijn nog niet up-to-date. Blijkbaar heb ik in Krakau tweemaal zitten rondrijden op een plek waar dit niet mag. Ik verwacht me dus aan 2 boetes van ong. 130 euro. Het is echt verloren geld, want je kan voor een paar zloty een uitzondering kopen en de stad alsnog binnenrijden. Ik hoop oprecht dat het controlesysteem nog niet op punt staat, of dat buitenlandse voertuigen beboeten niet vlot verloopt. We zullen zien bij thuiskomst. Ik wens vurig dat er een universele Europese standaard komt voor verbodsborden, of dat LEZ’s verboden worden. Het is over het algemeen gewoon een maatregel waarmee je mensen pest die een lager budget hebben, en het wagenpark vernieuwt zich toch automatisch na een paar jaar. Zeker als je rondreist is het bijna onmogelijk om alle lokale wetgeving te weten te komen. Chatbots spreken elkaar tegen, en overheidswebsites zijn vaak enkel beschikbaar in de taal van het land en extreem onduidelijk. Bovendien tonen deze websites om één of andere reden nooit een duidelijke kaart die aangeeft waar de LEZ zich bevindt. Het is gewoon een maatregel om snel geld te verdienen van hen die het zich het minste kunnen veroorloven. Ik besluit echter om mijn goed humeur hierdoor niet te verpesten.
De laatste dag in Krakau spenderen we aan een meer dat zich nog binnen de stadsgrenzen bevindt, aan de rand van een groot bos. Het is een fijne afsluiter. Na een plons in het frisse water neem ik afscheid van mijn vrienden. Merci, het was een fijn bezoek aan Krakau!
Zakopane
30 juli tot 1 augustus 2026
Ik heb recent veel tijd doorgebracht in steden, en ik heb zin in bergen en natuur. Ik besluit naar Zakopane te gaan, een stadje in het gebergte tussen Slovakije en Polen. Om de stad binnen te rijden sta ik in een hele lange file, het is een voorteken voor wat komen zal. Zakopane is druk, érg druk. Parking is even duur als een camping, en ik kies voor de luxe en het comfort van een camping aan de rand van de stad. Pjotr heeft me een paar adresjes gegeven, en ik probeer zo veel mogelijk lokale gerechten, met behulp van Google Translate. Het is over de koppen lopen in Zakopane, tot het punt dat ik zelfs Google Translate niet kan gebruiken omdat het gsm-netwerk even overbelast is als tijdens nieuwjaar 20 jaar geleden. Gebarentaal en gebroken Engels werken echter verbazingwekkend goed.
De volgende ochtend sta ik op tijd en neem de bus naar het begin van de wandeling. De rij aan de inkom van het nationaal park doet denken aan die van een festival met kraampjes en véél volk. Een hertje trekt zich niets aan van al die mensen rondom, en navigeert rustig door de massa. De eerste 2 uur van de wandeling gaat over asfalt, en af en toe komt een huifkar voorbij met luie wandelaars. Ik was gewaarschuwd dat het druk zou zijn tot Morskie Oko, een prachtig meer net onder de boomgrens. Het is een prachtig meer, maar ik word een beetje ambetant van de files door trage wandelaars. Gelukkig is dit de bestemming voor de meesten, en het vervolg van de wandeling is iets rustiger. De weg naar het tweede meer, boven de boomgrens, is een echte kuitenbijter. Een Poolse meid heeft het moeilijk. Met tranen in haar ogen zegt ze haar Engelse vriend dat ze het niet meer aan kan. Ik troost haar, lieg dat ik deze wandeling zwaarder vind dan die door de Hymalaya twee jaar geleden. Haar ogen lichten op, we rusten, drinken en praten even en met vernieuwde moed gaan we elks op ons eigen ritme verder. Ik kom hen niet meer tegen, maar hoop dat ze het heeft gehaald.
Het is prachtig. Ik ben duidelijk niet getraind en ik begin het ook te voelen. De hittegolf die Europa overspoelt helpt niet. In totaal zal ik vandaag zo’n 5 liter drinken en maar 1 keer moeten plassen. Maar mijn doel is tot aan de sneeuw te wandelen en ik geef nog niet op. Sneeuw tijdens een hittegolf, wat kan een mens zich nog meer wensen? Het leuke is dat het hier veel rustiger is, en aangekomen aan de eerste sneeuw blijf ik even zitten. Het is mooi en ruw, en ik ben blij dat ik naar hier gekomen ben…
De volgende dag rust ik. Ik doe wat was op de camping, lees boeken en kijk een film. Mijn benen kunnen de rust gebruiken, en ook mentaal is het nodig. Reizen is vermoeiend. Voortdurend onderweg zijn, beslissingen maken, slaapplek zoeken en rijden zijn niet echt te onderschatten. Ik maak mijn hersenen leeg en bereid de volgende dagen voor…
