Bergen en familie in Slovenië

Ik heb een oude Nissan Interstar camionette omgebouwd tot camper. Dit is het verslag van mijn reizen…
Lees hier de eerste post in deze reeks.

Velenje

13 tot 15 augustus 2026

Nadat ik ’s avonds de gedeeltelijke zonsverduistering heb bekeken aan een meer in de buurt van Graz (ik had geen brilletje meer kunnen bemachtigen, maar vriendelijke mensen leenden me er eventjes eentje uit) vertrek ik naar Velenje in Slovenië om Viktorija te bezoeken. We kennen elkaar nog van Koh Tao, en het is weer erg fijn om bij te kunnen praten. Ze toont me haar stad, en ’s avonds ben ik welkom op een feestje bij haar vrienden.

We hebben op voorhand al wat gecommuniceerd via de smartphone, en we hebben al een zware tocht door de bergen gepland de volgende dag. Ik heb ontdekt van mezelf dat ik niet de wilskracht heb, noch de ervaring, om alleen grote tochten te doen. Vicky wel, maar ze is blij dat ze een partner heeft gevonden om de mooie en zware momenten te delen. We besluiten om 4u te vertrekken.

Ik heb vaak last van slapeloosheid, en jammer genoeg slaat ook deze nacht de insomnia weer toe. Na een nacht zonder slaap besluiten we toch de tocht aan te vatten en te zien hoe ver we het kunnen volhouden. Het schemert nog als we de tocht aanvatten, en mijn hele lichaam stribbelt tegen. Maar ik weet dat het vaak gewoon een kwestie van volhouden is, en je na een tijdje toch in een zeker ritme komt. Een uurtje in de tocht krijgen we slecht nieuws uit Koh Tao, en de rest van de dag zal emotioneel erg dubbel zijn. Ik ben blij dat ik vandaag bij iemand ben met wie ik deze emoties kan delen.

We zullen vandaag 1500 hoogtemeters doen, en het gaat lekker stijl omhoog. Mijn kuiten protesteren, maar hoe hoger we klimmen, hoe mooier het zicht. Terwijl de bomen onder ons miniatuur worden, wordt de omgeving imposanter.

Na een uur of 3 komen we aan boven de bomenlijn. Hier wordt het interessant. Vanaf nu wordt het alpinisme. Vanaf dit punt gaan we niet langer meer wandelen. De laatste 600 hoogtemeters klimmen we, vaak met handen en voeten. Ik steek mijn wandelstokken weg en zet mijn helm op tegen vallende losliggende stenen. Goed materiaal is belangrijk, en ik ben vandaag extra blij voor mijn uitrusting, inclusief mijn geweldige Jack Wolfskin bergschoenen.

Het is alpinisme, maar dan wel van het technisch gemakkelijkere niveau. Het is goed weer vandaag en dus hebben we onze klimgordels achtergelaten. De stukken via ferrata zijn best goed te doen zonder aangezien het niet geregend of gesneeuwd heeft. Maar voor mij is het een nieuwe ervaring. Ik heb nog niet vaak zulke uitdagende tochten gedaan en ben enorm blij dat ik in Viktorija zo’n geweldige hiking-partner heb gevonden.

Technisch is de tocht misschien gemakkelijk voor ervaren alpinisten, voor mij is het zeker nog een uitdaging! Bovendien betekent technisch gemakkelijk niet dat het niet zwaar is. Europa kreunt nog steeds onder een hittegolf, en de warmte maakt het des te zwaarder om de top te bereiken. Zeker na een nacht zonder slaap is 1500 meters stijgen niet te onderschatten. Maar elke meter hoger betekent een meer imposant zicht. De bergen slagen erin om je klein te doen voelen in een grote wereld.

Tegen 11 uur bereiken we de top van de Ojstrica, na 6 uur stijgen. Het is prachtig, en we blijven er drie kwartier genieten. Alles begint pijn te doen, maar het uitzicht doet de stramme spieren vergeten.

De afdaling is zo mogelijk nog zwaarder. Bijna de volledige weg naar beneden bestaat uit losliggende kiezels, waardoor je voortdurend uitglijdt. Regelmatig belanden we op de grond, en ik begin die rottige steentjes te haten. Bovendien schijnt de zon zonder medelijden, en de kosmische straling van die vervloekte gele bol met haar nucleaire fusie begint me serieus te verhitten. Het slaaptekort doet mijn humeur geen goed, en ik vloek luid als ik weer eens uitschuif en mijn arm bezeer.

Na 12 uur afzien bereiken we de auto.

Je hebt twee soorten afzien: goed en slecht afzien. Dit was de goede vorm van afzien, besef ik als we weer in de auto zitten op weg naar Velenje. Zodra ik kan zitten en de tocht voorbij is blijkt dat dit het allemaal waard was. Het geeft een geweldig voldaan gevoel om dit zelf bereikt te hebben. Je kan een gelijkaardig zicht vast ook bereiken op andere plekken met de auto, maar het is zo veel meer waard als je zelf helemaal naar boven bent geklauterd. De ergernis van de zware afdaling glijdt volledig van me af, en wordt vervangen door een gevoel van trots.

Ljubljana

15 tot 16 augustus 2026

In het weekend ga ik alleen naar Ljubljana, waar ik wil uitgaan in Metelkova. Ik heb Ljubljana al eerder bezocht, en het is een fijn stadje. De Habsburgse architectuur, de zonnige terrasjes en de levendige sfeer maken dat het hier fijn rondwandelen is. Maar alles doet nog steeds pijn (en zal dat nog een paar dagen blijven doen) en ’s avonds besef ik dat uitgaan geen optie is. De volgende dag ga ik naar een fototentoonstelling van Arne Hodalič in het kasteel van Ljubljana en keer ik terug naar Velenje.

Velenje

16 tot 21 augustus 2026

M’n mama en pluspapa zijn ondertussen toevallig in de buurt, en we besluiten samen een dag door te brengen op een toffe camping in Velenje. We koken lekker en we praten bij over onze reizen. Het is een regenachtige dag, maar de camping heeft een toffe overdekte open ruimte waar we gezellig kunnen zitten. Ik vind het niet erg dat het regent, de natuur is kurkdroog. Terwijl de Hoge Venen in brand staan ben ik blij met het bluswater in Slovenië dat hopelijk een gelijkaardige ramp hier kan voorkomen.

We staan vroeg op, want Viktorija gaat weer met ons wandelen. We rijden over onverharde wegen door de bergen tot we aankomen aan het begin van de tocht. Mijn lichaam is nog steeds niet volledig hersteld van vrijdag, en we kiezen een rustige hike. Na een uurtje stijgen komen we aan op de bergtop, en weer is het hier prachtig. Bovendien staat hier een restaurant dat heerlijk Sloveens eten serveert. Het is, naast de mooie vergezichten uiteraard, een leuke beloning! In de namiddag neem ik afscheid van de bezoekers, de volgende dag komt er nog een tocht aan.

Ik ben zo dankbaar aan mijn Sloveense wandelpartner, weer slaagt ze erin om een toffe tocht uit te kiezen. Deze is niet zo zwaar als vorige week, maar de beloning is weer heel groot. We blijven een uurtje op de top van de Velika Raduha om te genieten van het zicht. De merels (ik ken niet zo veel van vogelmerken, maar ik denk toch dat het merels zijn) op de top zijn volledig tam geworden en komen met plezier mee snoepen van al het lekkers dat de klimmers mee naar boven brengen. Het is een plezier om ze te bekijken.

De volgende dag neem ik afscheid van Viktorija, die die dag allerlei administratie moet afwerken. Ik heb nog maar pas afscheid genomen en een stuk van mijn tand breekt af. Dat betekent dat ik nog een nachtje blijf, en ’s avonds bezoeken we terug vrienden van haar. Terwijl de dochtertjes van Tamara een dansshow opvoeren voor die vreemde Belg eten we allerlei hapjes. Ik ben blij dat ik nog een nacht gebleven ben, het is gezellig.

Nadat me uitgelegd is waar ik naar de tandarts kan gaan neem ik écht afscheid. Het was een geweldige week in Slovenië. Ik ben zo blij dat ik de wilde natuur heb kunnen bedwingen in dit prachtige land. Merci Viktorija, het was episch.

Ljubljana

21 tot 22 augustus 2026

Nadat de tandarts mijn tand terug heeft opgevuld vertrek ik terug naar Ljubljana om een nieuwe poging te doen om uit te gaan in Metelkova. Maar als ik er ’s avonds rondloop merk ik dat ik er eigenlijk geen zin in heb. Het is te druk en ik heb een beetje last van mijn rug. Ik besluit het gewoon te laten voor wat het is en fiets terug naar mijn camper, die geparkeerd staat op de Park & Ride aan de rand van de stad.

Slovenië, u was geweldig. Op naar Italië…