Ik heb een oude Nissan Interstar camionette omgebouwd tot camper. Dit is het verslag van mijn reizen…
Lees hier de eerste post in deze reeks.
Levico Terme
22 tot 23 augustus 2026
Na een dagje rijden door het prachtige Sloveense en Italiaanse landschap vind ik op park4night een plekje om de nacht door te brengen in de bergen in de buurt van Levico Terme. Mijn camionette kreunt en zucht terwijl ik over de smalle bergweggetjes naar boven rijd in een zeer lage versnelling. Maar het zicht is het waard. Bovenaan de berg is een kleine parking en een veld vanwaar paragliders opstijgen. Ik zet me op een bankje en kijk naar de zonsondergang.
In de ochtend bekijk ik het spektakel van de paragliders, en vervolg mijn weg naar Bolzano.
Bolzano
23 tot 24 augustus 2026
Bolzano (Bozen in het Duits) is een klein gezellig stadje in het tweetalige Zuid-Tirol. Aangezien ik geen Italiaans spreek is het handig dat ik in het Duits terecht kan in de winkels, hoewel ik de indruk heb dat hier in de stad de kennis van het Duits even goed is als de kennis van het Nederlands in Brussel. Ik parkeer me vlak buiten het historisch centrum op een betaalparking waar campers gedoogd worden. Terwijl ik ’s avonds een fietstocht maak begin ik te vermoeden dat het een beetje een louche buurt is. Ik merk een hoop jonge mensen op die de maatschappij een dienst bewijzen door het stiekem verkopen van geneesmiddelen die je niet bij de apotheker kan verkrijgen, en ik vertrouw het stadje niet helemaal. Ik besluit terug naar mijn camper te gaan, ik ben een beetje bang voor inbraken.
De volgende dag ga ik Ötzi bezoeken! Het was me al aangeraden door vele mensen, en ik heb een ticket kunnen bemachtigen. Ik heb ook de Nerdland Podcast Specials beluisterd (linkjes voor deel 1 en deel 2), en het is een echte aanrader om dit op voorhand te doen. Ik neem ook de audiogids en waan me eventjes terug in de prehistorie…
De bergen in de buurt van Trente
24 tot 27 augustus 2026
Na mijn bezoek aan de ijsmummie verlaat ik Bolzano. Ik vind op mijn favoriete app een geweldige parking in de bergen waar je 48 uur legaal mag staan met je camper. Na alle verbodsborden de voorbije maanden in Centraal en Zuid-Oost Europa ben ik blij om eindelijk in een land te zijn waar mobilhomes niet overal verjaagd worden. Hier is ook een wc en watervoorziening aanwezig die overdag open zijn. Wat een luxe.
Het is hier geweldig mooi, en mijn eerste dag is een rustdag. Ik lees boeken en geniet van de zon. Het is een bergklimaat, dus fris, maar dat is een verademing na de hitte die ik deze zomer heb ondergaan.
Ik merk dat ik gezelschap begin te missen, alleen reizen was vroeger nooit een groot probleem voor mij aangezien ik steeds in hostels verbleef waar ik andere reizigers ontmoette. In mijn camper ben ik echter altijd alleen. Ik heb de voorbije reis vaak vrienden bezocht, maar hier in Noord-Italië ken ik niemand. Ik besluit nog een paar plekken te bezoeken en langzaam terug richting België te rijden.
De tweede dag maak ik een bergtocht. Ik besluit naar de hoogste berg in de buurt te wandelen, en merk tot mijn verbazing dat het verbazingwekkend vlot gaat. Ik vermoed dat de training in Slovenië vruchten heeft afgeworpen. Het is nog steeds zwaar, maar ook deze berg wordt door mij veroverd!
Ik besluit nog een nacht op een andere mooie plek in de buurt te spenderen, en geniet nogmaals van een mooie zonsondergang in de bergen…
Peschiera del Garda en Venetië
27 tot 29 augustus 2026
Ik breng een dagje door in Arco, waar ik de was en plas doe en het stadje bezoek. Vervolgens zet ik mijn weg verder naar Peschiera del Garda.
In het zuiden van het Gardameer is het extreem druk. Overal zijn toeristen, en campers worden hier geweerd. Ik vind de parkings buiten de stad maar louche, en besluit op de openbare weg te slapen vannacht. Mijn camionette is officieel geen camper en wel een lichte vracht, en ik parkeer me dan ook op een plek waar campers verboden zijn naast de openbare weg. Ik heb nooit de voordelen van een camper (goedkopere snelwegvignetten enz.) dus besluit ik dat de politie me niets kan maken als ze lastig zouden doen.
Ik heb me in de buurt van het station geparkeerd om ’s morgens een trein te kunnen halen naar Venetië. Ik heb deze stad nog nooit bezocht, en ik ben stiekem wel benieuwd. Ik zet mijn wekker om 6u en nadat ik me heb gewassen en mijn rugzak heb ingepakt open ik de deur van mijn camper. Tot mijn verbazing zie ik een apocalyptische storm die heel dichtbij komt. Ik besluit een spurtje te trekken naar het station, en terwijl de eerste hagelbollen in stukken uit elkaar spatten op het asfalt loop ik het station binnen.
Ik heb in Venetië een Free Walking Tour geboekt, en ik kom mooi op tijd aan op de plek van afspraak. Free Walking Tours zijn geweldig! Ik doe ze wel vaker als introductie wanneer ik weer eens een nieuwe stad bezoek. Het geeft je een snel overzicht van de geschiedenis, culinaire specialiteiten en culturele belangrijkheden van een stad. Deze Free Walking Tour toont ons de minder toeristische kant van de stad, en Laura leert ons vele nieuwe dingen. Hoe de Venetianen zoetwater verzamelden en bewaakten (het spreekwoord ‘poisoning the well’ komt natuurlijk ergens vandaan), hoe de stad omgaat met overstromingen en klimaatverandering, en ze leidt ons door de eerste Joodse getto’s.
Ze vertelt vol enthousiasme en humor, en na twee uur heb ik een goede basis om mijn dagtrip verder te zetten…
Free Walking Tours zijn niet gratis, vergeet niet op het einde een goede fooi te voorzien! Minstens 10 euro als je de tour ok vond, meer als je echt tevreden bent. Deze gidsen moeten ook ergens van leven, en ze moeten bovendien nog een deel afstaan aan de belastingen.
Dankzij de tips van Laura vind ik in de buurt van de beroemde brug allerlei streetfood. Tapas (ik ben eventjes de Venetiaanse naam vergeten) aan 2 euro per stuk zorgen ervoor dat ik enorm veel verschillende dingen kan proeven zonder de bank te breken. Zelfs een glas rode wijn vind je al voor 2,5 euro. Ik dacht dat Venetië extreem duur zou zijn, maar mijn grootste kost vandaag is enkel het openbaar vervoer: de vaporetto’s en de trein die me naar hier bracht.
Iedereen had me gewaarschuwd dat Venetië extreem druk zou zijn en vol met toeristen. Dat laatste klopt, maar ik vind het niet drukker dan Antwerpen op een zaterdagnamiddag. Bovendien is het zo’n mooie stad dat ik het ook niet erg vind dat vele mensen deze willen bezoeken. Ze hebben gelijk. Ik denk ook dat ik meer gewoon ben ondertussen. Anders dan in Kathmandu of Marrakesh rijden hier geen honderden tuktuks of brommertjes rond, en ik vind Venetië op een manier echt wel rustgevend zo zonder gemotoriseerd vervoer (op de boten na natuurlijk).
Op het San Marco plein zet ik me even neer op de trapjes, maar word al snel weggejaagd door een steward van de stad. Blijkbaar mag je nergens zitten behalve op de vele terrasjes. Het irriteert me oprecht. In heel deze stad vind je amper zitbanken of openbare toiletten, en als je dan even je vermoeide benen wil laten rusten word je weggejaagd. Blijkbaar mag je enkel rusten en het kleine kamertje bezoeken als je ook ergens iets eet of drinkt.
Ik heb geen tickets gekocht om het paleis van de hertog te bezoeken, noch de San Marco Kathedraal. Wanneer ik deze gebouwen van de buitenkant bekijk besluit ik zeker nog eens terug te komen in een rustigere maand om deze te bezoeken.
Het is ondertussen al namiddag en ik neem de vaporetto (waterbus) naar Burano. Burano is een rustiger eiland in de archipel met mooie kleurrijke gevels. Het doet me een beetje aan een rustigere versie van Kopenhagen denken, en er staat zelfs een scheve toren zoals die in Pisa.
’s Avonds neem ik de trein terug naar Peschiera del Garda. Wanneer ik net in het station van Venetië Santa Lucia ben aangekomen breekt buiten weer de hel los. De hagelbollen zijn nog groter, en deze storm zal zelfs het nieuws in België halen. Maar ik ben er nipt twee keer aan ontsnapt, en heb genoten van een dagje Venetië in de zon. Ik kom zeker nog eens terug!
Ik besluit geen tweede nacht te slapen naast deze drukke weg en rijd naar een plek drie kwartier verder, waar ik op een iets rustigere parking naast een woonwijk de nacht door breng…
Lac du Mont-Cenis
29 tot 31 augustus 2026
Ik besluit naar de Franse Alpen te trekken, en na een dag rijden kom ik aan aan het meer van Mont-Cenis. Het is hier een waar paradijs voor campers! Overal zijn er parkings, platte bermen naast de weg, en officiële camperplaatsen. Overal mag je hier staan. Het zicht is adembenemend. Ik verblijf op twee verschillende plekken aan het meer tijdens mijn verblijf. Tijdens het weekend is het nog erg druk, maar op maandagochtend is het erg rustig geworden. Ik lees boeken, luister naar muziek en podcasts, en geniet vooral van het prachtige zicht. Ik raad deze plek écht aan voor zij die een mobilhome of een auto met daktent bezitten. Het water is helderblauw, de bergen zijn machtig, en het gras is frisgroen. Hier kom ik sowieso nog eens terug als ik in de buurt ben. Het is ik de mooiste plek waar ik heb overnacht met mijn camper tijdens deze reis. Het exact wat me beloofd was in al de Vanlife Youtube video’s, die om één of andere reden nooit de lelijke park and rides in het midden van industrieel gebied tonen…
De terugreis wordt nu aangevat, ik ga nog Frankrijk verkennen en keer dan terug naar België.
